Bon, nu we tóch weer even ouderwets aan het bloggen zijn, kunnen we - bij wijze van uitzondering - óók wel weer een paar stand alone-plaatjes poosten. Een moezikaal updatetje, zullen we maar zeggen. Er zijn in de eerste maanden van dit jaar immers genoeg goede (en zelfs enkele geweldige) tracks in de release gegooid. Die verdienen een podium; en misschien zelfs wel een plekje op uw Poddy! Hieronder hoort u onze personal favo's.
ENJOY.
Op Too Late horen we Emski zoals we Emski graag horen: breekbare proloog, allengs aanzwellende violen en dan de orkestrale orkaan. Allemaal uit een doosje uiteraard! Truly beautiful.
TOO LATE - M83
I'm not a Gun's Make sense and loose dankt deze entry aan de riemiks van Herr Schnauss. Yep, ullie-boellie himself. Hij schopt deze gelaagde geweldenaar direct richting shoegaze-galxy.
MAKE SENSE AND LOOSE (ULRICH SCHNAUSS REMIX) - I'M NOT A GUN
More M83; al weten we niet precies welke rol hij bij Villeneuve F's Look at me heeft gespeeld. Die van producer? Riemikser? Componist misschien? Maakt eigenlijk ook geen flaus aus... Het resultaat is perfect. Boombastic-fantastic dus!
LOOK AT ME - VILLENEUVE F (M83)
Tech-heads opgelet! Deze Minimal Dark-edit van Dusty Kid's Kore is voor jullie. Wat een gruwelijk goed opgebouwde technoteaser is dit. Fenomale flow, zinderdende spanningsboog. Kortom, de Kid in de vorm van zijn leven. Liefhebbers weten genoeg.
KORE (DARK MINIMAL) - DUSTY KID
Dan een parel uit de indie-oceaan. Met Leave me in love levert The High Wire een sprankelende poprocker af. Eentje die ons - qua avontuur en ideeenrijkdom - doet denken aan de brille van het Deense Mew. Meeslepende melodie en aangrijpende arrangementen. MOOOOOOI!
LEAVE ME IN LOVE - THE HIGH WIRE
I can make the pain dissapear van Fear of Tigers is een hartveroverende glamour-killer, met extra aanstekelijke echo's uit de eighties. Duran Duran meets Boys Noize, of zoiets... Vol, vet en heul veul flair. Werkelijk on-weer-staan-baar!
I CAN MAKE THE PAIN DISSAPEAR - FEAR OF TIGERS
Interessante bandnaam - daar niet van -, maar dat is niet waarom we onlangs fan van Fuck Buttons zijn geworden. Waarom wel? Omdat ze ons met The Lisbon Maru op een kolkende compositie tracteren; een waanzinnig wervelende en wazige wall of sound. Een superieure symbiose tussen indie-electronica en indie-rock.
THE LISBON MARU - FUCK BUTTONS
Komt Lovelock na noteringen in de 8008 en de 9009 straks ook in het Jaarlijstje van Nul Tien terecht? Zou zomaar kunnen, want Totally Tubular is weer fantastique! Een typisch Lovelock-plaat: broeierige beats, slomo-synths en een duizelingwekkende diepte.
TOTALLY LUBULAR - LOVELOCK
Wie zichzelf Euphorie noemt, balanceert bij voorbaat op het randje van zelfvertrouwen en zelfoverschatting. En gelukkig blijft deze act aan de goede kant. Dus ja..., My Lipids beantwoordt aan de belofte. Vernieuwend of fijnzinnig is het allemaal niet; euforisch en feestelijk daarentegen wél. Het spat er vanaf!
MY LIPIDS - EUPHORIE
Tot slot een collaboratie tussen twee reuzen: Massive Attack en Gui Boratto. Paradise Circus paart de sinistere trip-hop van de Britten aan de volbloed beats van de Braziliaan. Zálig zigzaggende langlaufer; en een sieraad voor de after hours.
PARADISE CIRCUS (GUI BORATTO REMIX) - MASSIVE ATTACK
Fini. Hoop dat er iets voor joe bij zat. Reken er in élk geval maar op dat u ze terughoort in future Reunion sets!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten